Karanlık bir çukurun içine düşmüş ve yapayalnız bırakılmış gibi hissediyorum. Gün içinde yanıma gelen kimseyle göz teması kuramıyorum. Biri gözlerimin içine baksa ben hemen gözlerimi onunkilerden kaçırıyorum. Omuzlarım eskisinden daha düşük ve belimde kamburum çıkmış gibi yürüyorum.
Topuklu ayakkabıların üzerinde cambaz gibi kilometrelerce yürüyen ben, düz ayakkabılarla bile vücudumu dik tutmayı başaramıyorum. Eskiden konuların mimarı ve kanaryayı kıskandıran kahkahaların sahibi ben; kimseyle konuşmak ya da yapılan esprilere kahkahalarımla eşlik etmek istemiyorum.
Biliyorum abartıyorum belki de. Sanırım bunun adı; Güvensizlik. şu son bir aydır dibe vurmuş gibiyim. Çevremdeki herkes bunun farkına varıyormuş gibi geliyor. Dokunduğum, temas ettiğim herkes. Ne zaman başladı bu kambur yürümeler, göz teması kuramamalar ve mutsuzluk hissi. Gittiğim psikolok son bir aydır hayatımda değişen herşeyi gözden geçirmemi istedi.
Kendimi içsel anlamda sorguluyorum. Düzenli ilişkim hala düzenli devam ediyor. Faturalarımı ödeyecek ve hobilerime ayıracak kadar paramı da kazanıyorum. Ailemin sevgisi ve ilgisi hep üzerimde. Peki öyleyse ne?
Salanumun geniş duvarı hala kahve ve bordonun iç içe geçtiği rengi taşıyor. Antikalarım olması gereken yerde. Beyaz koltuklarım hala beyaz. Ve babaannemden hatıra altın varak ayna hala girişte asılı.
Tabi yaa!! Yatak çok önemli. Son bir ayda hayatımda değişen tek şey, arkadaşımın tavsiyesi üzerine aldığım, şişme yatak. Sanırım en kısa zamanda bir ortopediste görünmeliyim.
Sevgiler
pehito
sadece kurgu :))
