HEP BANA HEP BANA

Ne kadar ağır hissediyorum kendimi, üzerimde bana ait olmayanlarımla. Bana ait olan giysileri kapının yanındaki portmantoya fırlatıp, kendimi cam göbeği mavisi pofuduk kanepeye adeta başka bir şeymişim gibi, bir yastık bir şal, fırlatıyorum. Konuştuklarımızı düşünüyorum. Beyoğlu'nda Limonlu Bahçe'de, o yeşil limon ağacının altında, limonatamı yudumlarken kurduğun cümlelerini.

"Ama aşkım yaaa.. Ilgilenmiyorsun artık BENİMleee! Eskiden ne güzeldiii. Ben hep konuşurdum sen ağzın kulaklarında, ışıl ışıl gözlerinle dinlerdin BENiii, sanki o an dünyada ilk kez duyduğun şeyler BENim dudaklarımdan dökülüyormuş gibi!! Bir de her buluşmamızda BANA mutlaka minik de olsa bir hediye alırdın, bir çiçek örneğin, buluştuğumuz günlerde BEN de mutlaka bir değişiklik bulur, iltifat ederdiiin. Ya bugün, oturmuşsun o ağacın altına, ağzından tek bir kelime çıkmadan öylece gözlerini kapamış, hamakta sallanıp duruyorsuuun!!"

Şimdi de gözlerimi kanepemde kapamış SENİ ve söylediklerini düşünüyorum. BEN ilk kez., ilişkimiz başladığından bu güne ilk kez SENLİ anların huzurunda, SENİN varlığında "kendimi dinlemek" istedim be aşkım. Bilemiyorum çok mu şey istedim?

pehito
kurgu, hikaye

fotoğraf alıntıdır..

SADE'LİĞİN DOZU!

Yalın'lığın dozunu kaçırmış, yalın ayak yürüyorum..

Sade'liklere çarpa çarpa geçiyorum,

Sade dostluklardan, 

Sade hayattan, 

Sade hikayeler ve belki de

Sade bir aşktan..

pehito

YOLUN AÇIK OLSUN

Ne kadar oldu güneşi görmeyeli, ay ve yıldızlar hala gökyüzünü ziyaret ediyorlar mı, ya da hayat devam ediyor mu, neydi hayat. Yaşıyor muyum ben, varlığım var mı bu dünyada, yoksa hiçliklerden mi ibaretim. İnsan neye sahip olduğunda tam oluyor, ne eksikse eksik oluyor. Ben olmak için neye ihtiyacım var, yeniden güneşi görmek için ne gerekiyor bana? Ben kendimle hesaplaşmamı sürdürürken;

Madem kapımı çaldın ve beş yıl sonra gözlerimin içine bakmaktan korkmayan bir insan var karşımda
o zaman bende yıllardır içimde kalanları paylaşıp belki yeni bir başlangıç yaparım, ya da bir son ama değiştireceğim hayatımı bunu biliyorum.

Hergün yaptığım gibi metrodan indim, çıktım yaya geçiti olmayan, üst geçiti olmayan ama başka bir geçiş şansımın da olmadığı yola, arabaları kontrol ederek, ilk okulda öğrendiğim gibi önce sola sonra sağa sonra tekrar sola bakarak, geçtim sevgilim, ama o kırmızı kamyonet nereden geldi, benim üzerimden nasıl geçti bilmiyorum.

Hoş geldin aşkım. Beş yıl önce hastahane odasında öyle bir iğretiyle baktın ki yüzüme, hatırladığım tek şey; o son bakış. Benim seçimim olmayan bir kazanın yüzümde ve bedenimde bıraktığı izlere o son bakışın imza oldu benim için. Hastahane odasında yakınım diyebileceğim insanlardan gizli gittiğim banyoda aynadaki ilk görüntüm; yüzümde hiçbir organım olması gereken yerde değildi. İnan bu görüntü bile senin bana son bakışın kadar değmedi hayatıma.

DİYALOG (Ertesi gece)

A-Sevgliiiimmm.. :)
K-Uykum var!!!!!!!

Kadınları kızdırmayın elbet acısını çıkarır :)

DİYALOG

K-Beni seviyor musun?
A-Bazen..
K-Şu an bazenlerden birini mi yaşıyoruz?
A-Hayır.
K-Neden?
A-Uykum var.

:) Neden bu kadar farklıyız demeyin, onlar erkek biz kadın :)