KOYVER KENDİNİ

Carpe Diem'i okuyorum, son sayfalarındayım. Bitirdiğimde kitabı da yazacağım ama konumuz şu an farklı. Kitabı okurken dayanılmaz bir yazma isteği içerisine girdim, eee anı yaşamakla ilgili bir kitap okuyup kendimi kitap okumaya veremeyeceğimi anladığımda açtım bilgisayarımı.

Nereden başlasam bir şiir ı-ııı olmadı sil, bir hikaye; yok bu da değil. En iyisi aç bir şarkı sana eşlik etsin. Her zamanki gibi müzik nereye götürürse oraya gidersin dedim. Açtım Duman'dan Senden Daha Güzel, eee bu sefer de ayaklar rahat durmadı, taktım kulaklığımı ve şarkıyı son sesine kadar açtım ( herkes uyuyor çünkü ) kalktım ayağa, kendimi müziğin ritmine bıraktım. Ve diyorum ki şimdi sana;

Aç müziğin sesini!

Bırak bedenini, ne yapmak isterse onu yapsın.

Müzik isterse bedenini parçalasın,

Hadi geç kendinden, salla başını ve ardından

Tüm bedenini.

Asıl söylemek istediğim; kalk hadi 

Ruhuna ne iyi gelecekse, bedenin tam da şu an onu yapsın!

Sevgiler, midenize kelebekler ;)

pehito

RUHUMDA ÇALINAN MELODİLER

Bir ben mi duyuyorum, her hareketin bir melodisi var gibi. Hayatımızda attığımız her adımın, her eylemin bir melodisi var sanki.

Bazen rock müzik gibi, istemsizce savurur ruhunu o duygudan başka bir duyguya, hırpalar seni. Rainbow Kill'den The King'i duyarsın. Önce elektro gitarın sesi gelir kulağına ve sallanmaya başlarsın, bırakırsın kendini akışa. Bütün enerjinin tükendiğini hissedersin ve güvendiğin kollara atmak istersin kendini. Yavaş yavaş çalınır kulağına Lara Fabian'dan Je T'aime, parmak uçlarına yükselir uçmaya başlarsın tutarsın bir adamın/kadının elini bulutların üzerinde dans edersin, öpüşürsün onunla ve karışırsınız birbirinize. Bir huzur ki yayılır içinize, bırakıp gitsin istemezsin.

Ne diyordum, her eylemin her duygunun bir melodisi var sanki, yoksa bir ben mi duyuyorum o sesleri.

.

pehito