Ne dünü özlüyorum, ne de yarını merak ediyorum. Deriz ya bazen "ah çocukluğum" ya da merak ederiz "büyünce ne olacağım". Ya dündeyizdir ya da yarında, hiç kalamayacak mıyız tam şu anda. Bunu yazarken bile gelecek zamanın içindeki halimi merak ediyorum.
Tam şu an evimin karşısındaki denizi çevreleyen ışıklara bakıyorum, tek tek okuyacak herkesi hayal ediyorum. Kimi gülümsüyor, kimi bakalım ne anlatmış diyor, kimi aman ne saçma banane senin şu anından diyor. Ama dayanamayıp son cümleye kadar geliyor.
Diyeceğim şudur; biriktirdiğim her şeyi bırakıyorum son bir nefesle. Dalıyorum an-ın içine. Bir huzur hissediyorum, güvenli ayakları yere basan pehito'nun huzurunu. Zihnimde dolaşan kelimelere "bir dakika izin verin" diyorum. Uçuk maviye pembelere dolanıyorum, içinden hiç çıkmak istemiyorum.
Ayaklarımda kumların sıcaklığı, mavi deniz ve birden yakamoz, artık hava karardı. Ciğerlerimde bol oksijen. Sıfırlıyorum her şeyi, bugün tam da şu an benim yeni hayatımın miladı.
Sevgilerimle
pehito
