İLK ÇAĞDA KADIN OLMAK

bir adam bir kadın

Bu ülke geleneklerine göreneklerine kayıtsız şartsız bağlı kalmaya çalışan milletiyle, meşhur bir ülke. Öyle ki bu konuda gözümüzü karartmış durumdayız. Düşünüyorum, düşünüyorum çözemiyorum. Zaman geçiyor, çağ değişiyor ama biz ısrar ediyoruz aynı çağda kalmaya hala ordaymış gibi yaşamaya.

Takmışım bir kere ilşkilerdeki eşitlik yoo ne eşitliği eşitsizlik olayına içimde tutsam olmaz. Çatlarım patlarım, merak ederim; bir tek ben miyim böyle düşünen?

Hala ilişkilerimizi ilk çağdaymışız gibi yaşıyoruz. Erkeğe sınırsız hizmet, hürmet. Tabiki saygılı olalım birbirimize ama bir tarafı diğerinden üst tutmadan. Hayatın merkezi erkekler, dünya erkeklerin etrafında dönüyor. Kadın ilişkide ikinci sınıf vatandaş olarak kalıyor. Böyle devam etmeyelim. Bunun için pekala nedenlerim var tabiki. Bakalım o zamanlarda yaşam nasılmış;

İlk çağda erkek gider avlanır, vahşi hayvanlardan eşini çocuğunu korur, savaşırdı. O adamı ellerinle beslersin, ayaklarını yıkarsın, masajını yaparsın, ninni söyler uyutursun. O adamın bedenini, ruhunu güçlü tutmak için elinden geleni yaparsın çünkü; adam sabah kalkacaktır, avlanacaktır, vahşi doğada vahşi hayvanlardan ya da onların avlarını elinden almak isteyen insanlardan ailesini koruyacaktır.

Ya şimdi BİLGİ ÇAĞINDA durum nasıl bakalım;