Nedendir bilinmez, mutluluğun resmi dendiğinde çocukluğumuz ya da çocukluğumuza ait bir şeyler konur masanın üstüne. Bir bisiklet, bir araba, bir bebek. Pahada az, maneviyatta büyük şeyler.
Ben mutluluk deyince rugan ayakkabılarımı hatırlarım. Bilincimin oluştuğu zamana ait hatırladığım, o küçük ayaklarım için alınmış kırmızı rugan ayakkabılarımı. Kokusu burnumda, öyle keskin ki hatırlıyorum. Bir gecemi onunla kucak kucağa geçirdiğim, minik ayaklarım için alınmış o küçük kırmızı ayakkabılar benim yatağımda, başımı koyduğum yastığımda benimle birlikteler.
Annemler odanın ışığını kapatır kapatmaz anlaştığımız gibi çıkmışlardı yatağıma, öpücüklere boğmuştum al al yanaklarını. Fısıltıyla sohbet etmiştik, söz vermiştim onu hiç unutmayacağıma, "kızıma vereceğim seni, o da en az benim kadar sevecek diye söz vermiştim ona." Ayaklarımı içine zorla sığdırmaya çalıştığım günü hatırlıyorum, ne çok yalvarmıştı "yapma canımı acıtıyorsun, yeter artık zorlama!!!, ben de istemiyorum senden ayrılmayı" deyip o parlak ruganında küçük bir çatlak açmıştı, anlamak için çok geç kalmıştım onu ve yorgun düşürmüştüm belliki. Veda zamanıydı artık ve benim onu kaldırma zamanım gelmişti.
Anemin kumaşlarınnın arasından aşırdığım bir paçavraya sarıp, krem rengi bir kutuya hapsettim onu engel olamadığım gözyaşlarımla. Sonra da karyolamın en dip köşesine zamanı geldiğinde çıkarmak üzere iteledim.
Yıllar yılları kovaladı kırmızı rugan ayakkabılarımın üzerine niceleri alındı, o kutusuyla kayboldu anısı taptaze burnumun ara ara titreyen direğinde saklı kaldı.
Sizin çocukluğunuza ait unutamadığınız eşyanız hangisi??
pehito
