SAATİMİ KURDUM AMA YİNE GERİ KALMIŞ

Bilmeden kurdum bende çünkü biliyordum herkes böyle yapıyordu. Birtakım ön yargılarını biriktirip "sen böyle yapmışsın, sen de böyle düşündün" diyordu. Halbuki bazen biz bile bilemezdik ne düşündüğümüzü. Öyle birbiriyle iç içe geçerdi ki aklımızdakiler, yetişemez, bir arada bir sürü şey düşünmüş olur, biri "ne düşünüyorsun?" diye sorduğunda "hiiiiç" diye yanıt verirdik bir çırpıda. Halbuki o hiç'in içine ne çok düşünce sığdırmıştık.

"Hadi ama söylesene ne düşündüğünü, uzun zamandır boş boş bakıyorsun kesin bir şey düşünüyorsun" diye zorlarsa, kendimizi ne düşündüğümüzü bulmaya çalışır halde bulur, içinden çıkamaz "ya gerçekten hiçbir şey düşünmüyordum" deriz. Muhtemelen karşımızda ki "diren" deyip bize o en cevap bekleyen bakışını attığında; "tamam" deyip sıralarız aklımızdakileri. "Gezi direnişi, Soma faciası, devlet büyükleri, Türkiye'nin geleceği, gelecek kaygısı, yeşiller bitecek mi, hayvanlar ölecek mi, doğayı mı katlediyoruz yoksa yaşam alanımızı mı katlediyoruz, hayat çok kısa, bilemedim belki de çok uzun" ya da en iyisi Seni Sevdiğimi Düşünüyorum diyelim de kapansın bu mevzu.

Sevgilerimle
pehito

#berkinelvan bugün veda etti hayata

Kafamın içinde daha önce hiç hissetmediğim bir ağırlıkla ne olduğunu anlamadan yere yığıldım gözlerim karardı ve hayatımı dondurdular, henüz 14 yaşındaydım.

15. yaşımı hastanede karşıladım. Annem uyanmamı fısıldarken kulağıma, sizleri de anlattı bana. Hastaneye gelmişsiniz ama kusura bakmayın kalkıp size hoş geldiniz diyemedim. Üç mevsim geçti, ben ışığı bir kez daha göremeden.

269 gün sonra uykum daha da ağır bastı ve başka bir yolculuğa çıkmaya karar verdim. Bu gün son günüm oldu. Benim için burada bitti her şey ama sizin için yeni başlıyor.

Tabi ki bilmiyorum Berkin Elvan bunları mı hissetti veda ederken. Yaklaşık dokuz ay hastanede komadaydı ve bekledik uyanmasını, annesine babasına yeniden sarılmasını. Bir çocuğun veda etmesi daha da etkiliyor insanı. Hem de hak etmediği bir şekilde. İnsanlara direk tutulup ateş edilmemesi gereken bir gaz fişeğinin ona isabet etmesiyle.

Gezi Direnişiyle ilgili düşüncelerimi daha önce de paylaştım bloğumdan. İçimden bir sürü kötü söz geçiyor ama yakıştırıp kendime söyleyemiyorum. Şunu diyeceğim; alın milyon dolarlarınız sizin olsun ALIN ama bizim insanımıza dokunmayın. Yediniz yediniz bitiremediniz ülkeyi. Elinize Ethem Sarısülük'ün, Mehmet Ayvalıtaş'ın, Berkin Elvan'ın, Ali İsmail Korkmaz'ın ve Abdullah Cömert'in kanı bulaştı. Gidin yıkayın ama bilin ki temizlenmeyecek.

Biz rahat uyuyoruz ya siz??
Seçimlere çok az vakit kaldı, gidin oy kullanın, bir oy demeyin, ne değişecek demeyin ve bu gidişe ortak olmayın!!!

pehito

BİZ ORADA MUTLUYDUK

Müge İplikçi'nin Gezi direnişini konu aldığı bir kitaptır. 1985-1992 yılları arasında doğmuş, Gezi direnişine aktif olarak katılmış, gece orada kalan, biber gazını solumuş, tazyikli suya maruz kalmış gençlerle yaptığı söyleşileri yayınladığı kitabında; katıldığınız görüşler olacaktır, katılmayacağınız görüşlerde ama şuna eminim kendinize kattıklarınız da olacaktır.

Apolitik olmak ne demek, LGBT üyelerinin gezide ki varlığı, Gezi direnişi neyi değiştirdi, insanların kafasında hangi tabuları yok etti, yeni yeni hangi düşünceleri belirledi. Gözümüzden kaçanlar ya da tanık olduklarımız her şey var. Okurken bazı yerlerde kendi kendime tepkiler verdim, bazen de belki ben de biraz böyle bakmalıyım dedim. Sanırım sizin için de böyle olacak.

Yayın Evi:
Doğan Egmont Yayıncılık ve Yapımcılık Tic. A.Ş.
Yazar:
Müge İplikçi
Sayfa:
412

keyifli okumalar
pehito