BİR UMUT MU BİZDEN ÇALAN..

Düşünüyorum ne zaman bıraktım beklemeyi. Küçüktüm yedi bilemedin sekiz yaşında, babamın bir dayısı vardı, büyük dayı derdim ona. Evimize her geldiğinde çikolata getirirdi bana. Bir süre sonra, ne zaman büyük dayının geleceğini söyleseler, çikolatayı bekler olmuştum.

Çikolatanın ayrı bir kodlaması vardı benim için, taaa çocukluk günlerimden kalan; Cezalarımdan sonra, ağladıktan sonra, iyi not aldığımda, uslu durduğumda ya da biri bana sevgisini nasıl göstereceğini düşündüğü anda ben hep o çikolatayı hak etmiştim ve sonra öyle bir kodlanmıştı ki beynime çikolata=MUTLULUK.